Co wiemy o autyzmie? Jaką farmakoterapię stosuje się u chorych?

Co wiemy o autyzmie? Jaką farmakoterapię stosuje się u chorych?

Opublikowany

Autyzm jest chorobą o podłożu neurologicznym rozpoznawaną najczęściej u niemowląt oraz małych dzieci. Najczęstszymi objawami autyzmu są m.in: opóźnienie mowy i funkcji językowych, zaburzenia behawioralne, problemy ze skupieniem się na danej czynności, trudności z zasypianiem, a także zaburzenia odżywiania. Liczne są przypadki wycofania komunikacyjno--werbalnego, braku kontaktu wzrokowego, zaburzenia relacji społecznych, zachowania nieadekwatnego do zaistniałej sytuacji (śmiech, smutek, refleksja itp.).

Diagnozę autyzmu opiera się o typowy protokół klasyfikacji chorób psychicznych DSM-IV-TR oraz ICD-10. Badanie jest oceniane w trzech punktach: interakcji społecznych, poziomu rozwoju języka oraz czynności kompulsywnych (powtarzających się). Warunkiem postawienia diagnozy jest wystąpienie każdego z ww. deficytów.

SZCZEPIENIA A AUTYZM

Ostatnio bardzo często w mediach można znaleźć informacje na temat wpływu szczepień na ryzyko wystąpienia autyzmu. W ciągu ostatnich 20 lat poświęcono bardzo wiele badań temu problemowi. Zajął się nim m.in. psychiatra Eric Fombonne w swojej obszernej pracy epidemiologicznej, która obejmowała badania przeprowadzone w czternastu różnych krajach przez ostatnie kilkadziesiąt lat. Badania nie potwierdziły wpływu szczepień na ryzyko wystąpienia autyzmu. Najwięcej badań zostało przeprowadzonych u dzieci, u których w ogóle nie zastosowano szczepionki. Wyniki jasno wskazywały, że autyzm występował także u dzieci, które nie były poddane szczepieniom, co jednoznacznie dowodzi, że nie ma związku przyczynowo-skutkowego między szczepieniami a występowaniem autyzmu. Niepokojący jest za to fakt wzrostu zachorowań na odrę u dzieci, które nie zostały zaszczepione w obawie przed autyzmem. Ruchy antyszczepionkowe przedstawiają w mediach antynaukowe i antymedyczne fakty, które nie są oparte o rzetelne badania epidemiologiczne oraz EBM.

DEFICYT W ZAKRESIE KOMUNIKACJI SPOŁECZNEJ

Z patofizjologicznego punktu widzenia autyzm jest chorobą, w której nie jest możliwe dostosowanie swoich uczuć do uczuć innych ludzi. To tzw. teoria umysłu, która opiera się o deficyt w zakresie komunikacji społecznej.

Liczne zaburzenia wykonawcze są związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem płatów czołowych, właściwie z ich uszkodzeniem. Wynikiem tego uszkodzenia są m.in zaburzenia organizacji czasu, pracy, zaburzenia pamięci, zaburzenia zachowania oraz napady agresji. Przerost mózgu w okresie wczesnego rozwoju może wpływać na zaburzenie połączeń w istocie białej, w wyniku czego komunikacja międzyneuronalna w mózgu jest nieprawidłowa. Kolejne badania potwierdziły, że zaburzenie w sferze skupienia uwagi obejmuje deficyt rozwojowy w korze mózgowej czołowej i ciemieniowej, a także we wzgórzu. Naukowcy odkryli deficyt komunikacji neuronalnej w mózgu pomiędzy obszarami najdalej oddalonymi od siebie.

FARMAKOTERAPIA

Autyzm jest chorobą trwającą przez całe życie. W obecnym stanie badań i wiedzy choroba ta, niestety, pozostaje nadal nieuleczalna. W ostatnim czasie wypracowano jednak wiele metod edukacyjno-terapeutycznych, a także farmakoterapeutycznych, które pomagają chorym.

W zakresie farmakoterapii lekarze najczęściej stosują atomoksetynę (to wybiórczy antagonista wychwytu zwrotnego noradrenaliny), leki przeciwdepresyjne, leki alfa-adrebolotyczn typu 2, a także leki stosowane w chorobie Alzheimera. Leki te stosuje się u osób autystycznych z dominującymi objawami, m.in: impulsywnością, nadpobudliwością ruchową, zaburzeniem uwagi.

W przypadku wystąpienia agresji, drażliwości, zachowań autoagresywnych (np. samookaleczenia) stosuje się leki przeciwpsychotyczne, przeciwpadaczkowe oraz inhibitory receptorów beta-adrenergicznych, a także SSRI – selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny.

Udostępnij

Na Twój adres e-mail została wysłana prośba o potwierdzenie subskrypcji.
Potwierdzając subskrypcję wyrażasz zgodę na przetwarzanie Twoich danych w celu otrzymywania treści publikowanych w serwisie.